بررسی جایگاه تصویرسازی علمی در ایران و جهان

وضعیت و جایگاه تصویرسازی علمی در جهان:

طبق گزارش «انجمن تصویرگران علوم طبیعی آمریکا»، میزان درامد در این حرفه بین 27000 تا 70.000 دلار در سال برآورد شده است. بسیاری از دانشگاه های دنیا از جمله دانشگاه کالیفرنیا برای پذیرش و تعلیم دانشجویان در این رشته مشغول فعالیت هستند و به فارغ التحصیلان خود یک گواهی معتبر ارائه می دهند. در این راستا، «انجمن تصویرگران پزشکی» یک لیست از دانشگاه هایی که دوره های کارشناسی ارشد در رشته تصویرسازی پزشکی را دارا هستند، ارائه داده است. علاوه بر این «انجمن صنفی تصویرگران علوم طبیعیِ آمریکا» نیز کارگاه های آموزش تصویرسازی علمی را بطور منظم برای هنرجویان این رشته برگزار می کند.

هم چنین موزه ها، سازمان های تحقیقاتی، دانشگاه ها و صنایع مرتبط با علم، به تصویرگران پیشنهاد کارآموزی می دهند و بسیاری از آنها در ازای خدماتی که تصویرگر به آن ها ارائه می دهد، حق الزحمه و حقوق پرداخت می‌کنند. در ضمن این دوره های کارآموزی علاوه بر بالا بردن تجربه ی اشخاص در تصویرگری علمی و کسب درامد، برای آن ها فرصت دیدار با هنرمندان مجرب و ارتباط با پیش کسوتان را فراهم می کند. با توجه به اینکه در حرفه تصویرسازی علمی یک میدان رقابتی شدید حاکم است، برقراری اینگونه روابط کاری می تواند برای تصویرگر یک نوع سرمایه ی با ارزش محسوب شود. لازم به ذکر است که در سال های اخیر، برگزاری مسابقات تخصصیِ تصویرسازی علمی در دنیا گسترش چشم گیری داشته است. به عنوان مثال می توان به مسابقه ی تصویرسازیِ دیرینه شناسی اشاره کرد که توسط «انجمن دیرینه شناسیِ مهره داران» در کشور آمریکا برگزار می شود. رقابت دیگری نیز هر سال توسط «بنیاد ملی علوم» در کشور آمریکا برگزار می شود و تمامی زیرشاخه های تصویرسازی علوم طبیعی و فنی را شامل می گردد.

در مجموع، عواملی همچون میزان درامد کافی برای تصویرگران علمی، آموزش های پیشرفته و هم چنین برگزاری مسابقات جهانی، باعث ایجاد انگیزه برای علاقه مندانِ این حرفه شده و به رشد و شکوفاییِ هرچه بیشتر استعدادها منجر شده است.

جایگاه تصویرسازی علمی در ایران:

همانطور که پیش تر نیز به آن اشاره شد، در اکثر مواقع زمانی که یک مشتری برای تولید یک اثر علمیِ متشکل از متن و تصویر، به وجود یک تصویرگر علمیِ توانمند نیاز پیدا می کند، درمی یابد که یافتن چنین شخصی در ایران بسیار دشوار است. با توجه به این مسئله، می توان نتیجه گرفت که تصویرسازی علمی در کشور ما تا کنون رشد چشمگیر و قابل توجهی نداشته است و نیازمند آموزش و توجه بیشتری است.

اما آموزش هنرجویانِ علاقه مند و پرورشِ تصویرگران علمیِ توانمند، هیچگاه به تنهایی نمی تواند ضمانتی برای دستیابیِ مشتریان ایرانی به استفاده از وجود چنین اشخاصی باشد. به عبارت دیگر، جدا از مسائل مربوط به تشکیل آموزشگاه های تصویرگری علمی که به پرورش و ظهور تصویرگران علمی منجر شود، نیاز به یک آموزش دو سویه نیز احساس می شود، تا هم تصویرگران علمی با وظایف و مسئولیت های خود آشنا شوند و هم مشتریان، با آگاهی از مراحل تولیدِ یک تصویرسازی علمی، به اهمیت بالای این حرفه پی ‌ببرند. این شناخت، به مشتریان کمک خواهد کرد تا بتوانند در تعیینِ بودجه ای که متناسب با نیازهایشان باشد تصمیمات بهتری اتخاذ کنند و درخواستِ تصویرگر را جهتِ دریافت دستمزدی مکفی درک کنند و همچنین بدانند که در قبال آن، حق دارند چه خدماتی را از سوی یک تصویرگر علمی دریافت کنند. این آگاه سازیِ دو سویه، به درک متقابل تصویرگر و مشتری نسبت به نیازهای یکدیگر منجر خواهد شد. تنها در این صورت است که تصویرگران علمیِ حرفه ایِ ایرانی، جذب بازارِ داخلی نیز خواهند شد.

منبع: